نشست خبری در خصوص طرح «بررسی تأثیر تیمار مدل حیوانی بیماری التهابی روده با ۵-آمینوسالیسیلیک اسید متصل به نانوذرات هموگلوبین» روز شنبه ۱۷ خرداد ۱۴۰۵ در پژوهشکده بیماری‌های گوارش و کبد برگزار شد.

در این نشست , که با حضور جمعی از علاقه‌مندان، متخصصین گوارش، پژوهشگران نانوبیوتکنولوژی، بیوتکنولوژی، داروسازی و شیمی دارویی برگزار گردید، آخرین یافته‌های یک مطالعه پیش‌بالینی امیدوارکننده در زمینه درمان کولیت اولسراتیو ارائه شد. 

محتوای ارائه شده در این جلسه به شرح زیر می باشد:

بیماری‌های التهابی روده، به‌ویژه کولیت اولسراتیو، سال‌هاست که به عنوان یکی از چالش‌های مهم در حوزه سلامت، کیفیت زندگی بیماران را تحت‌الشعاع قرار داده‌اند. در این بیماری، التهاب معمولاً از نواحی انتهایی روده بزرگ، به‌ویژه راست‌روده، آغاز می‌شود و می‌تواند به بخش‌های بالاتر کولون گسترش یابد.

 بنابراین، موفقیت درمان تا حد زیادی به رساندن مؤثر دارو به همین نواحی درگیر وابسته است. در روش‌های درمانی متداول، بخشی از دارو ممکن است پیش از رسیدن به محل اصلی التهاب در روده بزرگ، در بخش‌های دیگر دستگاه گوارش جذب یا تخریب شود و علاوه بر آن، مدت‌زمان حضور دارو در ناحیه ملتهب نیز ممکن است . برای ایجاد اثر درمانی مطلوب کافی نباشد.

این موضوع می‌تواند باعث کاهش کارایی دارو، نیاز به مصرف دوزهای بالاتر و افزایش احتمال عوارض جانبی شود. این مطالعه با تمرکز بر همین نقطه ضعف، پاسخی فناورانه برای بهبود مسیر دارورسانی ارائه کرده است. تا بتوان با روشی هوشمندانه، دارو را به محل التهاب رساند، ماندگاری آن را در ناحیه هدف افزایش داد و التهاب را مستقیماً در کانون اصلی بیماری مهار کرد.نوآوری کلیدی این پژوهش در بهره‌گیری از نانوذرات زیست‌سازگار «هموگلوبین» برای حمل داروی «۵-آمینوسالیسیلیک اسید» نهفته است.

همچنین این نانوذرات با ویژگی چسبندگی مخاطی بالا، مانند یک حامل دقیق عمل کرده و دارو را با حفظ پایداری کامل به روده بزرگ می‌رسانند. نتایج حاصل از مدل‌های پیش‌بالینی نشان می‌دهد که با استفاده از این فناوری، می‌توان اثربخشی درمانی را با دوزهای بسیار کمتر نسبت به داروهای معمول محقق کرد. نکته حائز اهمیت این است که در طول آزمایش‌ها، هیچ‌گونه سمیت اندامی مشاهده نشد و بهبود قابل‌توجهی در ساختار بافتی روده و شاخص‌های بیماری در نمونه‌های تحت درمان به ثبت رسید.

اگرچه این نتایج در مدل‌های حیوانی بسیار امیدوارکننده بوده و گامی بلند به سوی دارورسانی هدفمند محسوب می‌شود، مسیر تا کاربرد بالینی نیازمند تداوم تلاش‌های علمی می باشد. مرحله بعدی این پژوهش بر بررسی دقیق‌تر تأثیرات فیزیولوژیک در سطوح گسترده‌تر، بهینه‌سازی فرآیند تولید انبوه و عبور از کارآزمایی‌های بالینی متمرکز خواهد بود. امید است که با تکیه بر این دستاورد نوآورانه، در آینده‌ای نزدیک بتوان راهکاری کارآمدتر، مقرون‌به‌صرفه‌تر و با عوارض جانبی بسیار ناچیز را به بیماران مبتلا به کولیت اولسراتیو ارائه کرد تا بارِ بیماری و هزینه‌های درمانی آن‌ها به‌طور ملموسی کاهش یابد.